Калінкавіцкая зямля нарадзіла шмат вядомых і таленавітых людзей. З’яўляецца яна малой радзімай і для паэта Васіля Андрыеўскага, які нарадзіўся ў вёсцы Града.
Сярод вясковых даляглядаў прайшлі дзяцінства і юнацтва Васіля Рыгоравіча. Паэт скончыў Юравіцкую сярэднюю школу, а потым філалагічны факультэт Мазырскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Н.К.Крупскай.
Сёння Васіль Андрыеўскі жыве ў суседнім Мазыры, якому таксама прысвяціў шмат вершаў, працуе ў Дэпартаменце аховы, але думкамі ён заўсёды са сваёй малой радзімай.
Вершы Васіль Рыгоравіч пачаў пісаць рана, у друку яны пачалі з’яўляцца з 1987 года. Наш таленавіты зямляк з’яўляецца аўтарам паэтычных зборнікаў «Пад літасцю нябёс» (2001), «Вербніца» (2007), «Глядзіць спадзеўна Багародзіца», «Кахання гаючы агонь» (2017), «Нахлыне думка навальніцай» (2024). З'яўляецца складальнікам і рэдактарам шэрагу калектыўных зборнікаў паэзіі «Ты, Мазыр, - мой Парнас», «Сонца над буслянкай», «Спелы ранак», «Прыпяцкія хвалі».
А нядаўна, амаль перад самым Новым годам выйшаў у свет шосты па ліку зборнік вершаў паэта «Колкі снег жыцця». Назву зборніка абумовілі словы з радка аднаго са змешчаных у кнізе вершаў.
Кніжка гэта не звычайная. Па-першае, яна зручнага кішэннага фармату. Па-другое, у яе ўвайшлі выключна чатырохрадкоўі.
Ашчаднае стаўленне да мастацкага слова – характэрная рыса паэтычнага таленту Васіля Андрыеўскага. І мажорныя, і мінорныя чатырохрадкоўі творцы хвалююць душу, падкупляюць сваёй шчырасцю, неабыякавымі адносінамі да сацыяльна-духоўных праблем грамадства. Вершы паэта прасякнуты любоўю да жыцця, напоўнены вострым адчуваннем імгненнасці часу і ўпэўненай верай у адвечную сілу дабра. Паэтычныя радкі паэта становяцца своеасаблівай формай вяртання памяці да мілых сэрцу мясцін дзяцінства – малюнкаў роднай Грады і Юравічаў, іх наваколля, вобразаў блізкіх людзей.
Падчас сустрэчы Васіль Андрыеўскі правёў кароткі экскурс па старонках свайго новага тварэння – невялічкай, але вельмі змястоўнай кніжкі, у якой змешчаны 70 чатырохрадкоўяў аўтара – лепшыя вершы розных гадоў, а таксама новыя радкі.
Зборнік складаецца з двух раздзелаў. Першы – «Сцяжой надзей», які аб’яднаў вершы самай рознай тэматыкі. У другім – «Каб не спаткаўся я з табою» –змешчаны чатырохрадкоўі пра каханне.
Прадмову да зборніка напісаў беларускі паэт, празаік, перакладчык і крытык Васіль Жуковіч, які адзначыў рэдкае ўменне аўтара – майстра мастацкага слова на мінімальнай плошчы выказаць істотнае. Мажорным радкам у кнізе не замінаюць мінорныя, наадварот – дапаўняюць іх, пашыраючы гаму пачуццяў. І зазвычай прырода, яе з’явы дапамагаюць выказаць у адным выпадку радасць, у другім – засмучэнне. На фоне сцішанага прасцягу і загадкава-дзівоснага свету паэтам падаецца нечаканы вобраз колкага снегу жыцця. І ўсё гэта Васілю Андрыеўскаму ўдаецца перадаць усяго ў чатырох радках.
Пазнаёміцца з новым зборнікам паэта у хуткім часе можна будзе ў раённай бібліятэцы. А сёння мы публікуем некаторыя вершы са зборніка нашага таленавітага земляка. Знаёмцеся, чытайце, захапляйцеся.
Таццяна КАПІТАН.
Фота аўтара.
***
На мове Купалы і Коласа
Аднойчы пачаў я тварыць,
Каб свету адкрыта і голасна
Пра ўсё, што баліць, гаварыць.
***
Душа не стамляецца верыць у гэта
Праз боль і пакуты зямнога жыцця:
Усё, што дабром і любоўю сагрэта,
На небе калісьці свой знойдзе працяг.
***
Народ мой славіцца гасціннасцю
(І так было ва ўсе часы),
І працавітасцю, і сціпласцю,
І мовай дзіўнае красы!
***
Хачу, каб хтосьці паўтарыў
І не аднойчы: шчасце – гэта
Сумленна, чэсна жыць, тварыць
Прад Небам, прад сабой, прад светам.
***
Люблю ва ўсім размах і рух,
Вітаю поспехі навукі!
І ўдумна зноў і зноў бяру,
Нібы ікону, кнігу ў рукі.
***
Бібліятэка – ведаў храм,
Прыгожы, адмысловы,
Дзе ўтульна ўсім: і чытачам,
І формулам, і словам…
***
Вяслую ў чоўне спадзяванняў,
Душа пакутліва баліць –
Да берагоў свайго кахання
Няўжо мне так і не даплыць?
***
Не апускай пагляд чароўны,
Ён – паратунак для мяне.
Мы будзем разам усё роўна,
І шчасце нас не абміне.
***
Стрываў бы ўсё, здаецца,
Адужаў, перамог,
Каб толькі нашы сэрцы
Злучыў, нарэшце, Бог.
***
Пагляд тваіх усмешлівых вачэй,
Нібыта подых першае лістоты.
У ззянні дзён і цемрадзі начэй
Яго гаючы адчуваю дотык.
***
Чароўнай зоркай Мілавіцай
Нябёсам вечна захапляцца…
І мне б душой і сэрцам зліцца
З табой. І больш не расставацца.
***
Твой таропкі пацалунак
На ўспамін, на развітанне –
Гэта Неба падарунак
І надзея на спатканне.
***
Яшчэ не спалены масты,
Не зацярушаны сцяжыны…
І ў сэрцы чуйным толькі ты,
Твой воблік – светлы і адзіны.
***
Прыгажуня-фея, палкіх дум царэўна,
Без цябе ізноў я сустракаю ранне,
Не сябры мне болей недавер і рэўнасць, –
Не крыўдуй, не злуйся… Уратуй каханне.
***
Цярушыць снег загадкава-дзівосны,
Яму так рады сцішаны прасцяг!
А на зямныя нашыя два лёсы
Няспынна сыпле колкі снег жыцця.










